Αριάδνη

Με ξύπνησε, ή καλύτερα με τρόμαξε, το άγγιγμα της Ελένης. Ήξερα μόνο το πρόσωπό της από κάποιες φωτογραφίες όμως, και να μην τις έβλεπα, θα την καταλάβαινα έτσι κι αλλιώς. Η διαχυτικότητα και η ζεστή αγκαλιά είναι χαρακτηριστικά στην οικογένεια της μητέρας μου. Τη συμπάθησα αμέσως, όμως το μυαλό μου έμεινε κολλημένο σε κείνο το αγόρι…
Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να παρακαλώ τις απανταχού ανώτερες δυνάμεις να γίνει κάτι για να τον γνωρίσω. Βέβαια δε νομίζω να έβγαινε πουθενά, ακόμα κι αν γινόταν πραγματικότητα, αφού αποκλείεται να έδινε σημασία σε μένα. Ήμουν πεπεισμένη ότι τα δικά μου ενδιαφεροντα δε συμπίπτουν πουθενά με τα δικά του. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, η ανάγκη μου να μάθω ποιος είναι ήταν τόσο δυνατή, που δε με άφηνε να ησυχάσω…
Το κουδούνι χτύπησε και κατευθυνθήκαμε προς τον χώρο που μας είχαν ανακοινώσει. Πέρασα από δίπλα του και η απόσταση ανάμεσά μας ήταν τόσο μικρή, που σχεδόν τον ακούμπησα. Όμως πού τέτοιο θάρρος να τον ακουμπήσω… Σε όλη μου τη ζωή υπήρξα τόσο δειλή, ώστε με καμιά δύναμη δεν μπορούσα ν’ αλλάξω τώρα.
Η ευχή όμως πραγματοποιήθηκε… Όπως πάντα, το σύμπαν με άκουσε για ακόμα μια φορά και μου έδωσε αυτό που ήθελα: από σήμερα ήμουν συμμαθήτρια του Στέφανου Νικολάου. Τώρα έμενε να λύσω ακόμη ένα τεχνικο πρόβλημα:να βρω τρόπο να καθίσω δίπλα του…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s