Στέφανος

Μόνο ο ήχος του κουδουνιού κατάφερε να με ξεσηκώσει από την ονειροβασία μου. Προχώρησα νωθρά τον χώρο συγκέντρωσης των τελειοφοίτων και ,προς μεγάλη μου έκπληξη, την είδα να έρχεται μαζί με την Ελένη, μια περσινή μου συμμαθήτρια. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι χτύποι της καρδιάς μου δυνάμωσαν, λες και πήγαινα στο σφαγείο…

Πέρασε από δίπλα μου και άφησε πίσω της μια σχεδόν απόκοσμη μυρωδιά κρίνου Μπορούσα να ξεχωρίσω αυτή τη μυρωδιά από χιλιόμετρα, αφού τα lillium αρέσουν στη μητέρα μου. Η εντύπωση που μου έκανε ήταν τόσο δυνατή ώστε, μετά από πολύ καιρό, μια φωνή απ’το μπουντρούμι της ψυχής μου σχεδόν με διέταζε να την αρπάξω, να τη σφίξω δυνατά και να της φωνάξω, εκεί μες στη μέση του κόσμου!, ότι ήταν δικιά μου! Ότι μόνο αυτή μπορούσε να με σώσει απ’τον ιστό της αββύσσου, απ’τον ίδιο τον εαυτό μου…

Όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της… Βαθιά μέσα μου παρακαλούσα να γίνει ένα θαύμα και να την έχω στην τάξη μου, να πάω να κάτσω δίπλα της και να έχω το άρωμα της σάρκας της κατάδικό μου. Και για πρώτη φορά, το σύμπαν με άκουσε… Η Αριάδνη Στήβενσον, μπήκε στην τάξη μου.

Η Ελένη είχε μπει σε άλλη τάξη κι έτσι η Αριάδνη τώρα προχωρούσε μόνη της προς την αίθουσα που μας είχαν πει. Κι αυτή ήταν η ευκαιρία μου για να την πλησιάσω… Ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα με πλημμύρισε ξαφνικά. Ένα συναίσθημα τόσο ξένο σε μένα, που σχεδόν δεν το αναγνώρισα. Ευτυχία. Όχι, αυτή τη φορά δε γινόταν να κάνω λάθος. Ήταν ευτυχία…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s